Prijavi se preko RSS-a RSS Feed
Magazin sa uzvičnikom

Javni vernik

Globalizacija, modernizacija, ili kako ih antiglobalisti radije često nazivaju, pozapadnjačenje, pojave su koje su učinile dosta dobrog, ali svakako imaju i negativne posledice za društvo, a pogotovo za pojedinca kao gradivnu jedinku društva. Nekada su religija, religijski običaji i tradicija, bili isključivo deo porodičnog života i intime pojedinca. Verske obrede obavljali su sveštenici u bogomoljama, i to za verujući narod, a svetkovine su se obeležavale u krugu porodice i najbližih prijatelja. U savremeno doba, religijske svečanosti postaju sve više medijski eksponirane, popraćene svojevrsnim marketingom i gube dubinu duhovnosti iz koje su nastale. Primeri su: u hrišćanstvu – proslava praznika, npr. Božića i Uskrsa; u islamu – hodočašće u Meku; u hinduizmu – obredno kupanje u svetoj reci Gang;  u budizmu – primer Tibeta; popularizacija sajentologije, kabale i ostalih novih religija.

Proslava najmasovnijih i najeskponiranijih hrišćanskih praznika, Božića i Uskrsa izašli su iz domova i porodičnog okruženja, jer su prvenstveno bila porodična slavlja, kojima je obeležavano rođenje i vaskrsenje Isusa Hrista. Poslednjih godina, ovi praznici se sve više svode na masovno „prikazivanje“ u „viđenijim“, centralnim crkvama i katedralama, što je izraženo i na našim prostorima. Podsećam, navala „vernika“ tokom ova dva praznika u gradskim hramovima, dok su npr. seoske i prigradske crkve poluprazne i prazne. U crkvu tada, osim istinskih vernika, dolazi i veliki broj onih koji žele da budu „viđeni“ i tu posetu jednom ili dva puta godišnje, stajanje (ili sedenje) u prvim redovima, smatraju sasvim dovoljnim da bi se opravdano nazivali vernicima.

Jedan od postulata islama je da svaki vernik treba da poseti Meku ukoliko mu to standard dozvoljava, zbog čega je ovo hodočašće svake godine sve masovnije. Međutim, ono se često izrodi u svoju suprotnost, jer je na takvim okupljanjima dolazilo do širenja zaraznih bolesti, a neretko i pogibija u ljudskom stampedu. Na hodočašće naime, odlaze kako pravi i istinski vernici, tako i oni koji to čine iz pomodarstva ili verskog fanatizma. Obredno kupanje u Gangu zna godišnje okupiti i do 5 miliona hindusa, koji zanemaruju zagađenost vode ove reke, nesnosne gužve, vrućine i sve ostale nehigijenske uslove da bi im se oprostili gresi. Hodočasnik Om Sharma iz države Bihar, rekao je da na hodočašće dolazi „da spere grehe koje je nakupio u životu da bi mogao umrijeti kao vernik.“ Tibet se nametnuo kao čuvar i najdosledniji pobornik budizma, ali to očuvanje ima i drugu stranu, pa se Dalaj Lama češće eksponira kao medijska zvezda, nego kao duhovni vođa jednog naroda. Nove religije, ponikle većinom u zapadnim zemljama, vođene raznoraznim samozvanim mesijama, pridobijaju sledbenike ističući da njihovu veru upražnjavaju medijske ličnosti, a osnovni cilj im je sticanje novca i moći.

Smatram da je za pojedica kao vernika najčvršća veza sa religijom kada je on proživljava u vlastitoj intimi bez eksponiranja. Pošto većina religija u srži svog učenja ima čoveka i njegov odnos prema bogu, čoveku je neophodan iskren i što objektivniji odnos prema samom sebi, kako bi ga približio božanskom, u stvari ljudskom. Mislim da bi to bio i najveći uspjeh doslednog vernika, a i svake religije.

2 komentara

  1. ja says:

    vjera je odavno izasla iz okvira religije i religioznosti. to je danas biznis i povod da velike sile na kartu vjere posvadjaju narode i dolaze do njihovih prirodnih bogatsava putem rata kao sto je bila i nato akcija ”milosrdni andjeo”.

  2. Dajana says:

    Potpuno sam saglasna. Svakako da je izgubila znacaj za velike sile i politicare, ali ljudi ne bi trebali da je zaborave i treba da nastoje da je ocuvaju, barem za sebe i svoje najblize.

Ostavi komentar »